HOME

 

sledehonden

schilderijen

aquarellen

vrij recent

boeken

wie is

en verder

handboogschieten

leerbewerken

links

Wie is......?

Uit Trail 5/2001 interview door Paolo Ceasare

Vertaling door Nicole Kievits, hoofdredactrice van Siberian Nieuws.

Vrijwel iedereen die bekend is met de sledehondensport kent zijn tekeningen. Wie is de man achter deze tekeningen? We zullen proberen hier achter te komen. Paolo Cesare had een interview met deze Nederlandse biologieleraar.

Is je beroep echt biologieleraar? Ik had iets anders verwacht: tekenaar, illustrator, schilder of beeldhouwer.

Het spijt me voor je, maar biologie en tekenen waren op de middelbare school al mijn grote hartstocht en toen ik dan ook besloot om leraar te worden, was de studierichting Beeldende Kunsten al vol en werd het dus biologie.
Overigens had ik bij dit vak een groot voordeel dat ik aardig kon tekenen.


Het gaat je inderdaad gemakkelijk af, heb je er een opleiding voor gevolgd?

Nee, jammer genoeg niet. Ik heb het door zelfstudie geleerd. Ik vind het wel jammer dat ik veel basistechnieken van het schilderen en tekenen elke keer “uit de bibliotheek” moet halen.
Het is geen tweede natuur geworden, zoals bij beroepsschilders en –illustrators.
Ik ben een amateur-tekenaar; het enige wat ik professioneel aanpak, is de bescherming van de auteursrechten van mijn tekeningen, schilderijen, figuren en boeken.
Maar voor de rest is het hobby en dat moet zo blijven.


Maar een zeer goede!

Dat hoor ik meer, haha! In ieder geval schilder en teken ik met veel plezier en ik vind het iedere keer weer fijn als mensen blij zijn met het resultaat.
Het doet elke keer een beetje pijn als afscheid moet nemen van mijn tekeningen.
Ik heb ook schilderijen en afbeeldingen gemaakt die ik nooit zal verkopen, omdat ik er geen afstand van kan doen.


Hoe oud ben je?

Wil je dat echt weten? Ik ben van 1948. Een kind van de zestiger jaren. Seks, drugs en rock and roll; alles wel gehad.
Ik geef nu voorlichting op school over hoe gevaarlijk drugs en tegenwoordig ook seks kunnen zijn!
Ik ben leraar biologie en technologie op een vmbo-school en heb dus te maken met leerlingen die de leeftijd hebben om zeer nieuwsgierig naar deze zaken te zijn en soms meer weten dan ik!


Veel mushers kennen je sledehondentekeningen. Hoe kwam je daartoe?
In het begin van de zeventiger jaren begon ik zelf met mijn eerste Siberian husky’s.
Ik had twee honden en leende er nog vier bij. Ik was helemaal weg van deze mooie honden en begon ze te tekenen.
Eerst alleen kleine tekeningen voor het clubblad van Mushing Holland.
Maar later maakte ik posters en oorkonden voor bijna elke sledehondenwedstrijd in Duitsland.
Ik kon met deze ontwerpen en ook met speksteen beeldjes met Eskimomotieven mijn aardig dure sledehondensport bekostigen.


Behaalde je goede resultaten in de sledehondensport?
Nee, met mijn husky’s eerlijk gezegd niet. Toen ik echter in 1984 met een vierhondenspan van Alaskan Malamutes begon en alles kon vermijden wat fout ging met mijn eerste hondenteam, kreeg ik een zeer snel team. Een keer was ik Nederlands kampioen en eenmaal tweede bij de Europese kampioenschappen.
De laatste hond van dit team is vorig jaar overleden.



Winterberg 1980


Liebenscheid 1983


La Pesse 1991

En geen nieuwe hond?
Nee, na vijfentwintig jaar wilde ik even geen hond meer. Maar het kriebelt nog altijd en ik waag me ook niet in de buurt van puppies of sledehondenwedstrijden.


Maar je doet toch zeker nog wat aan sport?
Dat kun je wel zeggen. Ik vind niet alleen van tekenen leuk, maar ook sportklimmen, handboogschieten en zeekajakken.
Sportklimmen doe ik in de sporthal en in de Belgische Ardennen en in de Eifel.
Handboogschieten doe ik minimaal een keer per week. Ik heb nu een compoundboog en schiet op de afstand achttien en vijfentwintig meter.
Ik zal wel nooit de beste in deze tak van sport worden, maar ik heb er plezier in een zo goed mogelijk schot af te leveren. Schieten met een bare bow, een boog zonder vizier, puur op gevoel schieten, dat lijkt me ook iets voor me.
Zeekajakken is iets heel anders. Daarin ben ik vrij fanatiek. Ik peddel twee keer per week, ongeacht het weer. Grote tochten maak ik alleen in de vakantie.


Als leraar heb je zes weken vakantie. Waar vaar je dan met de kajak?
Zeven weken! Toen ik mijn sledehonden nog had, had ik zo'n lange vakantie graag in de winter gehad!
Maar nu maak ik zeekajakexpedities. Alles gaat mee in de kano: tent, slaapzak, kooktoestel, drinkwater, droge kleren etc.
Twee jaar geleden heb ik een tocht langs de Nederlandse waddeneilanden gemaakt, vorig jaar maakte ik met onze oudste zoon Maarten een tocht langs de westkust van Corsica. Komend jaar willen we langs de Schotse eilanden aan de westkust met de kajak varen .  


Je homepage? Hoe kwam je daartoe? Ziet er goed uit overigens.
Dank je. Ik had aanvankelijk geen plannen op iets op internet te doen, toen echter de webmaster van DCNH me vroeg om enige tekeningen voor de website en me als tegenprestatie aanbood een link te maken naar mijn eigen website, moest ik hem vertellen dat ik geen website had. Hij had me wel op een idee gebracht en toen ik dan ook de mogelijkheid had om mijn eigen domeinnaam te claimen, duurde het niet lang voor ik mijn eigen pagina kon laten zien. Ik heb genoeg tekeningen in voorraad om iedere maand mijn homepage te vernieuwen.


Johann, ik wil je graag bedanken voor dit interview, we hebben de man achter de fraaie tekeningen van sledehonden een beetje beter leren kennen.

Graag gedaan.



Up date november 2019

hunters



Johann, achttien jaar geleden deed ik een interview met je. Er is wat gebeurd in bijna twintig jaar, toch? Even bijpraten. Je werkt niet meer.
In januari 2013 ben ik na de kerstvakantie niet meer op de fiets gestapt om op tijd op school te zijn.
Ik hoefde ineens niets meer!    
Ik zou het gaan missen, zeiden veel mensen die me kenden als redelijk gemotiveerde leraar.
Ik was er al snel achter dat je niet alles moet geloven wat mensen zeggen.

Je viel niet in een 'zwart gat'?
Absoluut geen last van gehad.
Ik kreeg het druk met het handboogschuttersgilde.                                                               
Ik was een hoofdman die best kon delegeren,  maar ik hield graag controle over zaken waarvoor ik eindverantwoordelijk was. 
Ik nam die taak heel serieus; misschien wel iets te serieus, vind ik achteraf.                            
Ik ben langs de Schotse westkust gaan kanoën, nam in juni 2014 deel aan de Europese Handboog Kampioenschappen in Frankrijk, ik schoot bijna ieder weekend wel een handboogwedstrijd en was de rest van de tijd bezig met mijn handboogvereniging.

En toch ging je in je eentje op de fiets naar Santiago de Compostela? Moet je zwaar gevallen zijn om bijvoorbeeld die club aan anderen over te laten.
Klopt, maar ik had nu eenmaal die droom om de camino te gaan doen, eigenlijk vanaf de middelbare school leefde dat al bij me.
Nu ik niet meer hoefde te werken, móest ik dat gewoon doen óf er nooit meer over praten.    
Op 12 april 2015 stapte ik op de fiets naar Spanje, vijf weken later was ik weer terug.
Een grandioze ervaring rijker en ik was veranderd.             
De controlefreak in me had ik ergens in de Pyreneeën achtergelaten, het plezier in het aansturen van mensen moet ik op de Meseta verloren hebben.                              
Ik besloot rigoureus te stoppen na acht jaar voorzitterschap en ging totaal andere zaken op te pakken.
Ik ging eens wat meer aan mijzelf denken.

Je bent ook gaan schrijven?
Ja, aanvankelijk  was de uitwerking van mijn fietslogboek van de pelgrimstocht naar Noord-Spanje bedoeld voor mijn kinderen, kleinkinderen en vrienden.                                            
Het boek dat ik in eerste instantie in eigen beheer uitgaf, kwam bij een uitgever terecht en die zag er wel brood in.                     
Het boek "Onzevaders en Weesgegroeten" verkocht lekker en dan volgt vanzelf de vraag van de uitgever om een tweede boek.
Nóg een keer op de fiets en weer vijf weken weg, ik zou ze er thuis geen plezier mee doen.
Ik ging op zoek naar een nieuw onderwerp voor een boek en kwam daarbij een verhuisdoos met drieënveertig docentenagenda's en bijna net zoveel klassenfoto's van mijn mentorklassen tegen.
Achter iedere naam in de agenda's en achter ieder kopje op de foto's zat wel een verhaal.        
Ik ben ermee aan de slag gegaan.          
"Jongelui, gaat u zitten" is een boek geworden over lesgeven aan een vmbo-school.
De ups en de downs, ik heb er alles inzitten; ik heb niets hoeven verzinnen.
Ik had de smaak van het schrijven te pakken!
"Volgens mij kun jij ook wel een thriller schrijven" zei een van mijn beste vrienden; hij houdt er wel van om mensen een duwtje in de goede richting te geven.
Ik ben zeekajakker en heb langs de mooiste en ruigste kusten van Corsica, Schotland en Zweden gevaren.                                 
Een tocht langs de westkust van Denemarken stond nog op mijn bucket-list.
Ik heb hem nooit zelf gevaren, maar de hoofdpersoon uit "Vesterhavet" wèl.                                  
Een spannend verhaal dat zich afspeelt langs de westkust van Jutland.                                        
Een boek ook waar ik voor het thuisfront van de hoofdpersoon een lieve, beschermende hond moest zoeken.                          
In een hondenencyclopedie kwam ik de pronkrug tegen.
De Rhodesian ridgeback leek me een geschikte hond om een kleine bijrol in het boek te laten spelen.                                            
Ik heb me in het ras verdiept en de hond in het verhaal geschreven.

Je hebt toch zelf een Rhodesian ridgeback?
Nadat Lia de eerste vier hoofdstukken van het manuscript van mijn boek gelezen had en de opmerking maakte: "Als we ooit nog eens aan een hond beginnen, dan wordt het een ridgeback!" is het balletje gaan rollen.
Binnen drie weken had ik een topfokker van het ras gevonden, ze hadden net een nestje van tien pups en eind februari 2017 kwam Goof bij ons wonen.
Goof werd een nieuwe bron van inspiratie voor me.

Hoezo?
Ik had de camino gefietst.      
De pelgrimstocht naar Santiago de Compostela is een magneet.                                          
Je móet hem nog een keer doen!
Toen we Goof kregen stond mijn plan al vast: ik ga met mijn hond die tocht lopen, of in ieder geval een route die ook mijn hond aankan.
Het werd de Camino Primitivo van Oviedo naar Santiago, 320 kilometers door de bergen van Asturië en Galicië.                
Twintig dagen had ik ervoor uitgetrokken.        
Ik zou meteen research doen voor mijn nieuwe thriller die zich op dat traject zou afspelen.

Je tocht ging niet helemaal goed?
Nee, de eerste elf dagen, die 250 kilometer, waren fantastisch.                                                     
We genoten, mijn hond en ik.              
Pittige stukken, mooie uitzichten, ontmoetingen met interessante mensen, boeiende gesprekken gevoerd.                                     
Ik kon mijn geluk niet op.             
Precies zoals ik me dat had voorgesteld.
En toen waren er op die ochtend van de 6e mei zes kilometer na Lugo die twee vechthonden, die een abrupt einde aan de euforie maakten.
Met mijn hond is gelukkig alles goed gekomen.             
Ik zie 's nachts nog wel eens twee grote witte dogos argentinos achter me aanrennen.                   
Dat moet slijten.

Dit heb je in je boek een beetje van je af kunnen schrijven?
Was het maar waar!
Iets van je af schrijven is grote onzin!                                                                             
Dat lukt niet.       
Bij mij in ieder geval niet.
Ik ben ook om dit thema met een grote boog heengegaan in mijn boek.                                  
Helemaal kon ik het natuurlijk niet vermijden.
Lees het zelf maar in "Camino Primitivo con perro". 
Als je van honden houdt, nieuwsgierig bent naar wat iemand beweegt om te voet naar Santiago te gaan met zijn hond èn als je van een spannend verhaal houdt, dan heb je dat met mijn nieuwe boek allemaal binnen bereik.

En plannen voor een volgend boek?
Ik heb nog steeds het kinderboek "Klapzoenen" op de plank liggen.
Mijn kleindochter heeft het geredigeerd en er grotendeels mijn 'grote-mensen-taal' uitgefilterd.            
Ik zit nog tegen de illustraties aan te hikken.
Dat wil maar niet lukken.

Illustraties een probleem voor je? Ik heb het boek van Els O. van Lierop gezien dat je geïllustreerd hebt. Wat een prachtig stukje werk van je. Tekenen gaat je zo ontzettend goed af.
Kindertekeningen of in ieder geval tekeningen voor kinderen, dat is heel andere koek!                      
Net zo moeilijk als schrijven voor kinderen, geloof me maar.                                              
Nee, dat gaat geen eenvoudige klus worden, maar ik houd wel van een uitdaging.                            
Dat kinderboek komt er.

Johann, bedankt. Leuk je weer gesproken te hebben.
Volgende keer niet zo lang wachten, hoor.


naar boven

HOME